Bestuurlijk mis handelen in Bloemendaal

Geschreven door

In mei 2016 werd Marielys Roos, gemeenteraadslid voor de fractie van Hart voor Bloemendaal, veroordeeld tot 60 uur voorwaardelijke taakstraf.
Toenmalig burgemeester van Bloemendaal, Ruud Nederveen -zelfbenoemd jonkheer met een vervelende geheugenstoornis; ‘een geheugen als een prins’- deed ruim een jaar eerder aangifte tegen Roos omdat zij stukken openbaarde. Die stukken betroffen de zaak Bloemendaal – Elswouthoek.

Vanaf het begin claimde Marielys Roos dat de betreffende stukken al een tijdlang langs verschillende Bloemendaalse dreven zwierven. Dat ze daarom geen enkele geheimhouding had geschonden, zoals de aangifte luidde.

Er doet zich in de Nederlandse politiek een interessant verschijnsel voor: mondigheid en de roep om openbaarheid is lastig, kost veel tijd en moet worden afgestraft of in ieder geval ingeperkt.

Bernt Schneiders is ex-burgemeester van Haarlem en ex-invaller in Bloemendaal. Bij zijn afscheid van die laatste gemeente meldde het Haarlems Dagblad in juni 2017:
De
burgemeester heeft als boodschap dat de democratiseringsgolf soms is doorgeschoten en de overheid zich schrap moet zetten. Zijn redenering: het is begonnen in de 60er jaren, waarna ouderwetse bestuurders van hun voetstuk vielen. De ondernemingsraden kwamen op, samen met allerlei mechanismen om de burgers tegen de willekeurige overheid te beschermen, wat uitkwam op het aanstellen van de ombudsman. Burgers kregen vervolgens de mogelijkheid om WOB-verzoeken (Wet Openbaarheid van Bestuur) te stapelen.

Mensen houden aan hun strijd tegen de overheid soms een obsessie over, wat een lokale overheid klauwen met geld kan kosten. ,,In Haarlem had ik een vaste klager, die een ambtenaar de hele week bezighield, een brief geschreven dat hij dat moest beperken tot twee maal per jaar.”

En verder: “De vraag is of de overheid niet moet worden beschermd tegen zulke burgers die eindeloos bezig zijn. De gemeenteraad is er uiteindelijk om beslissingen te nemen, niet de rechter na allerlei procedures. De gemeente is geen automatiek waar je een euro ingooit waarna er een vergunning uitkomt.”

Dat is nogal wat en mag voor zichzelf spreken.

Op 8 maart 2018 trad ‘Commissaris des Konings’ (CdK) Johan Remkes op in debatcentrum De Pletterij in Haarlem. Remkes is degene die Bernt Schneiders in Bloemendaal als waarnemer benoemde.

De CdK zei op 8 maart niet voor verdere ondersteuning van Tweede Kamerfracties te zijn. Hij denkt dat er dan nóg meer schriftelijke vragen, interpellaties etc. komen.
Vul hier, in plaats van ‘Tweede Kamerfracties’ in: ‘Gemeenteraadsfracties’. We begrijpen dan dat burgers en volksvertegenwoordigers vooral geen gebruik van hun democratische rechten en plichten moeten maken. Dat houdt de zaak maar op.

Eerder al bracht ik in herinnering dat diezelfde Remkes in 2002 als minister verantwoordelijk werd voor de Wet Dualisering Gemeentebestuur. Die wet moest er voor zorgen dat er een scherpere scheiding ontstond tussen de gemeenteraad en de wethouders. Maar nu moeten die gemeenteraadsleden zich dus inhouden en de wethouders niet lastigvallen.
We moeten het de CdK nageven: hij gaf in de Pletterij toe dat de Wet Dualisering is mislukt.

Remkes is overigens voorzitter van de Staatcommissie die zich bezighoudt met de toekomst van het parlementaire stelsel in Nederland. Dat belooft wat.

Terug, het is maar een kleine stap, naar Bloemendaal.
Het is duidelijk en wordt steeds duidelijker dat de gegevens die Marielys Roos in 2014 zogenaamd openbaar maakte al lang op straat lagen. Door toedoen van leden van het college van burgemeester en wethouders. Door ambtenaren. Door collega-raadsleden.

Waarom blijft het Openbaar Ministerie (OM) dan toch zo stug op zijn strepen staan en wil het mevrouw Roos ook in hoger beroep veroordeeld zien?

U en ik, we maken in het dagelijks leven allemaal wel eens mee dat iemand op verongelijkte toon zegt of schrijft: “Jamaar, Berjootje deed het óóhook” (denk hier een klaaglijk toontje bij).
Dat is niet de redeneertrant van het OM en dat is op zich begrijpelijk. Als jij iets fout doet wat iemand anders ook fout deed, wordt jouw fout niet minder fout.

De denkwijze zoals door het OM wordt gevolgd: ook al lag, zoals hierboven beschreven, alles al op straat -en het Openbaar Ministerie bestrijdt dat niet- dan nog had mevrouw Roos geen openheid van zaken mogen geven. Ze is stout. Ongehoorzaam!

Het OM bedient zich zo van een denkwijze die Erasmus, als hij nog geleefd had, de Lof der Starheid zou noemen.

Het Openbaar Ministerie zit kennelijk vast in een in beton gegoten redenering.

Want voor gewone stervelingen is het heel simpel:
De vraag is niet: heeft Marielys Roos haar ambtsgeheim geschonden door geheime stukken te openbaren? De vraag is: waren er geheime stukken die geopenbaard kónden worden.

Volgens mij is, uit de puinhopen en het gekonkelefoes van de gemeente Bloemendaal, wel vast te stellen dat die geheime stukken er niet waren en er dus alleen maar vrijspraak kan volgen.

Met een aangifte van alle Nederlandse inwoners richting die gemeente. Wegens het ons opzettelijk en wederrechtelijk op kosten jagen met geen ander doel dan bestuurlijk mis handelen te camoufleren.

Koos Pelsser

Print Friendly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *