Inkomsten van 2 miljoen leiden tot een gigantisch (slaap)tekort

Geschreven door

Hij zal een gigantisch slaaptekort hebben, ING-bons Ralph Hamers.
Niet geslapen van alle hoofdbrekens of hij met een inkomen van slechts twee miljoen de financiële eindjes aan elkaar zal kunnen knopen.

Voor wie het in alle lawaai even vergeten was in grote lijnen: de ING is de opvolger van de Postbank. Die weer de opvolger was van de Rijkspostspaarbank, PTT/Postcheque- en girodienst en de Postgiro.

Ongeprivatiseerd dus en in handen van de Staat der Nederlanden. Van ons allemaal.

De ING is een systeembank: één van de vijf in Nederland. De andere vier: BNG (Bank van de Nederlandse Gemeenten), Rabo, ABN Amro en SNS.

Een systeembank is een financiële instelling die volgens De Nederlandse Bank zo belangrijk is voor de economie dat, bij een -dreigend- faillissement, de overheid zal ingrijpen. Dan komt dus het gevaar dichtbij -en dat bleek ook in 2008- dat we allemaal worden meegesleept. In dat geval betrof het de bankencrisis. Het verstrekken van onverantwoorde leningen door banken, waardoor ze hun verplichtingen niet meer konden nakomen.

Dat de vijf genoemde banken systeembanken zijn, heeft nogal wat consequenties voor de (spaar)rekeninghouders. De overheid geeft wel enige garanties maar rekeninghouders kunnen worden meegesleurd in wanbeleid van de banken.

Daarom is het van groot belang dat deze banken financieel verantwoord handelen en niet afhankelijk zijn van de grillen van aandeelhouders. Dat betekent, dat er in feite maar één aandeelhouder kan zijn: de Nederlandse Staat, met permanente controle van de Volksvertegenwoordiging.

Want waar wij in geval van nood de lasten moeten dragen, moeten we ook de controle en de zeggenschap hebben. Zo snel mogelijk nationaliseren, die systeembanken!

Los daarvan staat de kwestie van de beloning, waarbij de discussie haast nooit gaat om de laagste en middelste loongroepen.

Een directeur heeft een andere verantwoordelijkheid dan de loketmedewerker, ook al kan de één niet zonder de ander. Een redelijk aanvaarde inkomenssleutel voor de directie, is een maximumbedrag van zes keer de gemiddelde loonsom.

Ervan uitgaand dat die gemiddelde loonsom dit jaar €40.000,-  bruto bedraagt, dan kan en mag het directie-jaarsalaris niet meer zijn dan € 240.000,-. Stijgt het salaris van de directie dan gaan de overige medewerkers met hetzelfde percentage omhoog. Andersom is geen automatisme.

Het gegraai moet stoppen, evenals het gezeur over dat “Pietje elders meer verdient”.

In zo’n geval is er maar één uitweg: de uitgang.

Print Friendly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *